Rozważań teoretycznych ciąg dalszy

Maj 19, 2007 | Możliwość komentowania Rozważań teoretycznych ciąg dalszy została wyłączona

Pojęcie Web 2.0 zostało wynalezione przez Tima O’Reilly’ego, który podkreślał wielokrotnie, że „Web 2.0 nie posiada żadnych konkretnych ograniczeń, a zwłaszcza jednego konkretnego ośrodka, ku któremu miałyby ciążyć inne”. Definicja O’Reilly’ego, (taką terminologią możemy się chyba posłużyć), cofa nas do września 2005 roku, a technologie, które są integralną częścią systemu i są wymieniane przy okazji, odwołują się jednakże przecież do początków WWW.

„Przejście” na Web 2.0 nie polega na rewolucyjnym wprowadzaniu nowej technologii. „Web 2.0” jest nazwaniem trendu, którego właśnie w tej chwili jesteśmy świadkami. Proces ten jest w rzeczywistości renesansem, powrotem do klasycznych źródeł pierwotnej WWW oraz oczywiście Internetu. Chodzi o rozpropagowanie idei współodpowiedzialności za zawartość, o dzielenie się wiedzą.
Doskonale widać to na przykładzie mechanizmu Wiki oraz olbrzymiego, bazującego na nim projektu, jakim jest Wikipedia. Era Web 2.0 to era informacji, którymi wzajemnie dzielą się użytkownicy.
Wraz z Web 2.0 skończyła się era „posiadaczy”, teraz każdy ma swoją własną cząsteczkę, poletko, na którym pracuje. Celem samym w sobie nie jest już bycie lepszym niż inni, celem jest bycie lepszymi razem. Awaria jednego komputera nie niszczy w żaden sposób zasobów Web 2.0 – bardzo szybko bowiem można je odtworzyć na podstawie materiałów składowanych na innych maszynach. [za: PCWK, 10. 11. 05]

Siedem głównych zasad O’Reilly’ego, które ustaliły/zdefiniowały 2.0, można zreasumować i uporządkować pod takimi hasłami jak:
• Web jako platforma
• Użycie kolektywnej inteligencji
• Publiczne dane masowe jako podstawa używania sieci
• Software jako serwis a nie produkt
• Proste przygotowanie danych przez miejsca http albo serwis web
• Nie tylko PC, ale też mobilne urządzenie integrujące (komórka, iPod i inne)
• Łatwe, interaktywne wprowadzenie użytkownika.

Sieć 2.0 oferuje wiele zróżnicowanych zastosowań i możliwości – wszystkie z jedną, główną cechą – taką, że każdy teraz jest użytkownikiem, potencjalnie mogącym dostarczać zawartość („user generated content”) i prezentować na platformach innych użytkowników, albo przez własne blogi.
Poprzez powiększającą się stale liczbę użytkowników, zyskują treści na wartości i znaczeniu. Musimy pamiętać o tym, że liczba korzystających z cyberprzestrzeni, sięga już milionowych wartości. Frankfurter Allgemeine Zeitung przeprowadziła badania, których wyniki przedstawiamy tu pokrótce, a które wskazują na zainteresowanie wymienionymi platformami. Wikipedia obecnie liczy 8,4 miliona użytkowników, już 2,5 miliona osób korzysta z portalu YouTube. Działająca podobnie jak Wikipedia platforma businessowa Xing (wcześniej OpenBC) liczy obecnie 1,5 miliona użytkowników. Nikomu też nie trzeba przedstawiać Myspace, dodamy tylko, że jej społeczność przekracza już liczbę 1 miliona korzystających, dzienniki internetowe natomiast, prowadzi już milion osób.
Wyraźny wzrost liczby użytkowników korzystających z Internetu, prowadzi tym samym do upadku innych środków przekazu informacji, i tu możemy zaliczyć również tradycyjne biblioteki.
Ciężko jest w obliczu wielości zastosowań uporządkować czy posortować Web 2.0. Pomoże nam w tym może piramida EP, którą przedstawimy i zaprezentujemy nieco dalej pokrótce. Będziemy chcieli w dalszej części wywodu również ukazać, w jaki sposób może być ona wykorzystana w „dwuzerowej” ofercie bibliotecznej.

Struktura Web 2.0: Piramida EP
„Piramida elektronicznego publikowania” – do uporządkowania propozycji mediów i Web 2.0 została po raz pierwszy zaprezentowana i omówiona w artykule „Szanse dla kreatywnego wykorzystania mediów w Web 2.0 – nowe perspektywy stworzone przez EP – piramidę” (postaram się niebawem pokrótce omówić przywołany powyżej tekst). Piramida, której podstawę stanowi informacja, ukazuje w kolejnych 3 płaszczyznach sposób dotarcia komunikatu do odbiorców. Zaistnieć w tym wypadku musi droga (kanał), którą informacja jest przesyła oraz kontakt z odbiorcą. Na górze piramidy znajduje się twór komunikacji. Płaszczyzny te zostały pomyślane tak, by współgrać z ideą Web 2.0 ale z równoczesnym zastosowaniem specyfikacji bibliotecznej. Cdn., agata


Comments

Comments are closed.

Name (required)

Email (required)

Witryna internetowa

Co o tym myślisz

Security Code: